با عرض پوزش از یاران و دوستان عزیز٬ این وبلاگ به دلایل شخصی موقتآ تعطیل میباشد.

کهنه مردابی بود٬ دلم

لم داده به پهنای مکرر زمین٬

آکنده ازبخارهای گیج ِ سکوت٬

سکون٬

رکود!

خوش بود

به آوای حزین ِ بوفان و غوکان!

بی دغدغه

خالی از هوس ِ احساس ِ کاهندهء عشق....

روزگاری

نیلوفری کرد و رویید

میان ِ دلم عشقی!

و زمزمه کرد در گوشم

افسانه ای کهن از جوش و خروش ِ رود٬

از خلسهء آبی ِ خفتن٬

میان ِ آغوش مادرانهء دریا!

اما نگفت٬

هیچ نیلوفر ترد و سپیدی

بر آب ِ خروشان ِ رود٬

لانه نخواهد کرد....

       *    *    *

فریبی بیش نیست عشق٬

امان!

اگر از دهان تشنه و مکندهء دشت

اگر از ستیز ِ صخره های سترگ ِ راه

اگر ازخورشید و سوزندگی ِ آه٬ 

خبرت ندهد!

       *     *     *

اکنون:

دوباره سکوت٬

دوباره سکون٬

دوباره رکود!

          (۱)

من همان شبان ِ عاشقم ٬

سینه چاک و ساکت و غریب ٬

بی تکلّف و رها

در خراب ِ دشتهای دور٬

ساده و صبور!

یک سبد ستاره چیده ام برای تو٬

یک سبد ستاره

کوزه ای پُر آب

دسته ای گل از نگاه ِ آفتاب

یک رَدا برای شانه های مهربان تو!

در شبان ِ سرد!

چارُقی برای گامهای پُر توان ِ تو٬

در هجوم درد!...

من همان بلال ِ الکنم! در تلفظ ِ تو ناتوان٬

وای از این عتاب! آه....

                                ******************

          (۲)

دلخوشم به تو

که سطر سطرِ شعرهایم را

خوانده ای

و به درخت بالنگی که

در قضا و قَدَر بالیده است!

و به کلماتم که هنوز زنده اند٬

دلخوشم به تو

که همچنان از من

            ــ این مجسّمهء سنگی! ــ

رو بر نگردانده ای...

هر شب٬

ازخلوت ِ کوچه های ِخیالات ِ شبانه ام

گذر میکرد؛

با سلامی و سکوتی و نفسی

                            - که یکجا٬

                              عطر تمام ِ اقاقیهای ِ باغ را

                              در بسترم٬ منتشر میکرد! -

گویی رازی بود

خفته در نهانگاه ِ سینه اش

و لبانی داغ را می جُست

تا ترانه ای شود

پر شور و جاودان!

اما٬

تا راه بر او گشودم٬

رَه زد و گریخت!

بی آنکه بوسه ای برچیند

و نه حتی٬

غزلی به یادگار بر گیرد...

اکنون

آبستنم من!

آبستن شعری

که هرگز نخواهد زایید

تا بغض های فرو خورده ام را

لحظه ای فریاد زند!

آغوش ِ باران خورده ام٬

پُر از تمنای توست!

هق هق ِ پنجره ام بند نمی آید

مُدام٬

با سُرودی که طعم ِ شبنم میدهد٬

تن ِ تنهایی اش را میشوید!

نمیبندم این پنجره را اما هرگز٬

گر چه جز باد ِ باران زای ِ سرد

کسی گونه ام را نمی بوسد!

فریب ِ سختی ِ شانه هایت را مخور!

محکمترینها هم شبی٬

بی تکیه گاه ٬ خم میشوند!

نمیبندم این پنجره را٬

شاید دلت

یک روز بارانی بجوید سر پناهی!

                                       *******************

گم شده ام بی تو در جنگل ِ سکوت

می هراسم از هوهوی ِ باد

فانوسم شکسته است

اینجا

ابهام و سکوت نیش میزند تنم را٬

نگاهت را آیا

لحظه ای به من قَرض میدهی؟!!

بهارا!

دیده پُر ناز کرده ای و

دامن پُر راز

و از آنسوی اوهام ِ سرد زمستان آمدی

آهسته و طنّاز!

آمدی٬ سفیر باغهای بهشت٬

تا راز سبز سلامت را

در گوش دشتهای کم فروغ دیارم

آهسته نجوا کنی!

بهارا!

نگاه کن!

مردمان دیارم٬

امید ِ سخاوت از نگاهت دارند!

نه برای بوته و سبزه و سُنبل٬

                                    ــ که خود٬ سینه هاشان

                                      صد باغ ِ شکوفه

                                       عطوفت و مهر دارد! ــ

برای مُشتی آزادی٬

ذرّه ای تنعّم٬

بغلی عشق٬

اندکی شادی...

بهارا!

برای مردان ِ در بند ِ دیارم آیا

ارمغانی از آزادی٬

آورده ای؟!

برای زنان ِ صبور سرزمینم٬

که محبوس ِ نجابتند آیا

جُرعه ای رهایی داری؟!

برای دیدهء حسرت ِ کودکانم چه؟!

اندکی فراوانی داری؟!

بهارا!

خانه تکانده ایم اما خدای را!

مهربانی ٬ تمام کن بر ما

و ببار از آرامش

بر کدورت شیشه هامان!

لب فرو بسته ایم به زحمت امّا٬

ببار بر ما

حرفی از جنس ناگفته ها!

تا مگر بهانه شوی٬

تا مگر ترانه شویم٬

تا مگر بیا ساییم٬

دمی از سکوت و محنت ِ بی پایان....

آغاز بهار پر شور ۸۶ را به تمامی عزیزانی که از این دیار گذری کردند و خوانندهء نوشته هایم بودند ( حتّی آنان که از خود نامی به جای نگذاشتند ) تبریک میگویم و از خدای مهربانیها میخواهم سالی که گذشت با تمام لحظه های تلخ و شیرینش٬ ما را ( حتّی اندکی ) به قله های رفیع انسانیت نزدیکتر کرده باشد و سال جدید سال تحقق دورترین آرزوهای شما نازنینان باشد.   

خیالت٬

چه میخواهد از من هر شب؟!

که خواب میبینم قصه ات را

هنوز!

خواب میبینم

دوباره آن شب خوشبخت را

                                ـــ که با تمامی ظلمتش

                                    عروس لحظه های عمر من است! ـــ

آن شب که سایه های عطشناکمان

دیوانه و حیران

به هم پیچید

و عریان شد٬

حجاب رازهای سر به مُهر من و تو!

همان شبی که من از لبان تو نوشیدم

شراب سعادتهای بی بنیاد را!

و گم شدم چون ماهی

درون پهنای دریای سینه ات!

آن شب که بازوان سخت و تنومندت

چون افعیان مهیب و گرسنه

بر گرد پیکرم پیچیدند

و همه نیازهای وحشی مرا

در خود بلعیدند!

همان شبی که لبهایم

سوخت در لهیب آتش عشقت

بسان معبدی کهنه که میسوزد

به آتش کُفر!

و هزار افسوس

 بر بیچاره جهانی که مرا آن شب

آنچنان آغشته به آغوش گرم تو ندید!

....

اکنون که رفته ای

خیالت چه میخواهد

از دلک تنها و مأ یوسم؟!

                                       ـــ که بینوا هنوز هم با ناله و اشک 

                                           تو را تمنا میکند ز من! ـــ

مگر تمامی بغضهای ناگفته ام را

کنار پنجره

بدرقهء راهت نکردم؟!

هان؟!

چقدر قد علم کنی مقابل آیینهء دل٬

دوباره بشکنمت؟!

چقدر رنگ بگیری میان دفتر شعر٬

دوباره پاره کنمت؟!

چقدر میان بغض ترانه ناله شوی٬

و من

دوباره درون مزار سینه به خاک بسپارمت؟!

آه...

هرگز آیا کسی

اینگونه معتاد

به اعدام مکرر خویش بوده است

که من بودم؟!!

من ٬ مرد روءیاهایم را

در همهمهء غریب یک کوچهء دلتنگ

پر از ازدحام مسموم زندگی

در پس یک دیوار سخت و عظیم یافتم

با سینه ای ستبر

مثل سخاوت عظیم دریا

که میشد

تن هزار خستگی و دلزدگی را

با آن شست!

و دستانی که رگهای آبی اش

تکرار هجای سرخ نوازش بود!

من ٬ مرد روءیاهایم را

بی اسب و تاج و طُمطراق

آشفته و محزون

در کسالت روزمرگی لحظه های پر شتاب

پنهان ٬ میان پیلهء غرور خویش یافتم!

من جوانه وار

از دل اندوه خویش روییدم

و از اشتیاق

سلامت بهار را بلعیدم!

من سبز شدم

قد کشیدم

و قدرت شگفت بلوغ را

برای تردی زنانگی ام فرا خواندم!

و آنقدر ستاره از نگاهش دزدیدم

که یک عمر

بی خورشید هم میتابم!

من ٬ دیوانه وار

تن بر ضخامت دیوار فاصله ها کوفتم ٬

دیوانه وار!

غافل که میشکند سودای یگانگی ام

که نمیشکند دیوار!

*          *          *

من ٬ مرد رویاهایم را

در ظلمت کور یک رابطهء تاریک

بی فروغ فانوسکی حقیر حتی

در عین بهت و هراس گم کردم....

از دو جنسیم

متفاوت و دیگر گونه

بسان سنگ و شیشه!

کنار من آرمیده ای اما

هوای دلت هوای طغیان است

سپرده ای دل

به افسانهء خیا بانها

و سوداگران بی پروای تن!

دلم

خو کرده با شکیبایی...

خانه

( اگر چه بهشت نبوده هیچگاه اما )

سوزنده دوزخی است

که میسوزاند

همه پروانگی ام را...

آنجا که مرا راهی نیست

به قلب کوچک خاکستری ات!

باز هم در خلوت تنهایی نیمه شبم

من قلم در دست میگیرم

تا سُرایم قصهء عشق نهانسوز تورا

تا بگریم زیر چتر شب

بسوزم پای این گلواژه ها

ناگهان فریاد بر میخیزد ز قلب کاغذم

واژه ها با قهر میغرند

کای زن دیوانه٬

ای بنشسته در سوگ دل رنجیده ات!

از چه گریانی؟ چرا مینالی از یارت؟ چرا؟!

بس کن ای زن

یار تو درس جفا در مکتب اهریمن ناراستی آموخته!

یار تو عشق تورا در سر ندارد

کی خبر دارد ز سوز و ساز تو؟!

آه٬ اکنون خفته او بر سینهء یاری دگر

تا بنوشد جام می از دست آن دلبر

که بر او خوانده از عشق دروغینش بسی افسانه ها!

یار تو در سینهء دیگر نیابد

آذر سوزنده ای چون عشق تو

واگذار او را به خود

مادر گیتی از او خواهد گرفت

انتقام پا نهادن بر دل غمدیده ات را!

آنکه از دیده برفت٬ از دل برفت!

با چه میخواهی بجنگی؟!

از ازل تا بوده است٬ این بوده است...

حال بنگر درون سینه ات

نیک بنگر به دل٬ ای زن!

بکش دست از فریب خویشتن!

نیک بنگر٬ کجا؟ کی میتوانی٬

ذره ای از آن شررهای نهانی را بیابی در دلت؟!!

عشق او مرده٬ نمانده

آنچه بر جا مانده یاد و خاطرش میباشد و بس!

دست مهر آمیز یار دیگری باید کشد بر یاد یارت

خط نابودی٬ فنا!

اندکی بر خود نظر کن

اینهمه زیبایی و افسونگری!

مکتب « زهره » تو را آموخته این دلبری!

عاشقانی راستین داری کنارت

دیده بر ره دوخته

تا ببینند خیره بر خود یک نگاه!

آن یکی میخواهد از زر بر تنت جامه کند

این یکی بر خاک راهت

بوسه افشاند پیاپی

آن یکی خُنیا گریست

نغمه ها دارد به ساز کهنه اش از عشق پر سوز دلش

وین یکی شعری سروده

وصف چشمان و لبت!

رو پی یاری دگر

بوسه هایت را بریز

بر لب یاری که دارد

بحر آرامش میان بازوان و سینه اش...

ناگهان میخیزم از جای٬ شتابان و هراسان!

ناله های کاغذم دیگر بُرید

میزنم فریاد: ای یار جفا پیشه!

 نمیدانی بدان!

دیگر نمیخواهم تورا!

من دگر دوست نمی دارم تو را!

من دگر دوست نمی دارم تو را!